Atrijalna fibrilacija (apsolutna aritmija, fibrilacija pretkomora) je poremećaj srčanog ritma, obično povezan sa oboljenjima kao što su srčana slabost, koronarna bolest, oboljenja srčanih zalistaka, šećerna bolest i povišen krvni pritisak. Karakteriše je nepravilan srčani ritam, a njene manifestacije se kreću u širokom rasponu, od potpuno asimptomaskih oblika do kardiogenog šoka i teških cerebrovaskularnih komplikacija.

Dijagnoza se postavlja na osnovu anamneze, kliničke slike i elektrokardiografskog pregleda, dok ehokardiografija igra značajnu ulogu u proceni stanja srčanog mišića, srčanih zalistaka i detekcije prisustva tromba u srčanim šupljinama.

Kod atrijalne fibrilacije, u elektrokardiografskom zapisu, se obično nalaze odsustvo P talasa, različiti QRS kompleksi, različito trajanje R-R intervala, hipertrofija miokarda, blok leve grane Hisovog snopa, preekscitacija i stari ožiljak od prethodnog infarkta miokarda. Tipična srčana frekvenca kod ovih pacijenata se kreće od 110 do 140 udara u minuti.

Epidemiologija atrijalne fibrilacije

Atrijalna fibrilacija se češće javlja kod muškaraca nego kod žena. Obično se javlja u starijem životnom dobu. Rizik od cerebrovaskilarnih komplikacija je veći kod žena nego kod muškaraca.

Najčešći faktori rizika povezani sa atrijalnom fibrilacijom

Značajni faktori za nastanak atrijalne fibrilacije su: starost, konzumiranje alkohola, bolesti respiratornog, endokrinog i nervnog sistema. Postoji izrazita povezanost atrijalne fibrilacije i godina starosti. Koronarna bolest, zbog loše ishrane pretkomora, dovodi do poremećaja električne aktivnosti i remodelovanja pretkomora. Infekcija (preikarditis i miokarditis) dovodi do oštećenja miokrada pretkomora što predstavlja dobru osnovu za nastanak atrijalne fibrilacije.

 atrial fibrillation

Simptomi atrijalne fibrilacije

Kod najvećeg broja bolesnika radi se o asimptomatskoj atrijalnoj fibrilaciji. Klinička slika se kreće od potpuno asimptomatske do kardiogenog šoka sa najčešće cerebrovaskularnim komplikacijama. Bolesnici se obično žale na simptome u vidu: lupanja ili peskakanja srca, gušenja, otežanog disanja, brzog zamaranja, vrtoglavice i nesvestice nesvestice, osećaja stezanja u grudima.

Dijagnoza atrijalne fibrilacije

Atrijalna fibrilacija se dijagnostikuje na osnovu uzetih podataka o simptomima bolesnika (anamneza), kompletnog fizikalnog pregleda sa merenjem krvnog pritiska i EKG, kao i laboratorijskih analiza. Često je neophodno pregled dopuniti ehokardiografijom srca, holterom ritma i testom fizičkog opterećenja. U nekim slučajevima zahtevateva se invazivni dijagnostički pristup, odnosno elektrofiziološko ispitivanje plasiranjem katetera u srce.

Lečenje atrijalne fibrilacije

U lečenju atrijalne fibrilacije primenjuju se lekovi (antiaritmici), uz lečenje pridruženih bolesti. Način lečenja i doziranje lekova se određuje za svakog bolesnika individualno. Antiaritmici su potencijalno opasni lekovi i njihova pogrešna primena može rezultirati komplikacijama sa mogućim smrtnim ishodom. Drugi oblici lečenja su nefarmakološke metode lečenja: elektrokonverzija, ugrađivanje elektrostimulatora (pejsmejker i defibrilator), radiofrekventna ablacija i operativno lečenje. Lekovi protiv zgrušavanja krvi (antikoagulantni lekovi) su sastavni deo lečenja atrijalne fibrilacije. Cilj antikoagulantne terapije je sprečavanje tromboembolijskih komplikacija. Ove lekove treba uzimati tačno kako je propisano, a njihov efekat redovno pratiti odgovarajućim laboratorijskim analizama krvi. Vaš lekar će na osnovu laboratorijskih analiza krvi (INR, PT) odrediti koje vrednosti su odgovarajuće za Vas, kao i koliko često ćete ih često proveravati i koju dozu antikoagulantnih lekova uzimati.

Prognoza fibrilacije pretkomora

Bolesnici sa atrijalnom fibrilacijom imaju veći rizik od potencijalno teških komplikacija, u najvećoj meri tromboembolijskih događaja. Pojava atrijalne fibrilacije obično ukazuje na početnu fazu srčane slabosti.

https://youtu.be/HyQjpQf_eME